Tek kişilik direnmek de bir devrimdir hayata
Belki de tercihlerime göre yaşanmayacak kadar
Kompleks bir bütündür bu yüzden ıstıraplar arasında
Detayların zikzakları içinde boğulurken
Bir tükü kadar uzaktan gelen acı bir sesin buğusunda
Yadigarım yadırgadığım her şey yakın olsun bana
Bir duvar dibinde kalayım sabaha kadar soğukta
Belki hissederim bir evsizin acısını kalırken sokakta
Ellerim koynumda!
Tek kişilik direnmek de devrimdir hayata
Güneşi öpen şafakların çiy damlalarında
Ağır ağır inerim kendimi sunmak için sana
Her şey kilitlenip kalmışken hafızamda
Bir ses duyarım geceleri korkularım arasında
Halimden haber sorma …
Halsizim bu aralar doya doya
Tek kişilik direnmek de bir devrimdir hayata
Acıları toplarken, günü uzun sanma
Düşündüğünden daha çabuk geçiyor anlar dakika dakika
Yine de ben senin tekelinde olmak isterim
Beni istila ordunla işgale uğratmak adına
Belki de geç kaldım hayata haytaca
Bana uzak çok uzak Kartaca
Hannibal geçiyor Alplerden, Pirenlerden İtalya’ya
Bense uzanmışım koltuğa düşlerimin yoğunluğyla
Tek kişilik direnmek de devrimdir hayata
Gereksiz çoğunluklardan kalırken uzaklarda
Yükümü tutarım dostluk cehverinden
Sapmadan doğruluğun cetvelinden
Hüseyinim çırpınırım herkes gibi bir başıma
Kitabım adalet olunca!

Sosyolog Hasan Hüseyin Arslan - 06.01.2026