fakat her yaşta yeniden yürümeyi öğrenir insan
kırgınlıklarla dolu
sarı bir hastane odasında
duvarlara tutunarak
ve korkarak yürür
varmak istediği yere varmak için…

(insanın gerçekten varmak istediği bir yer var mı?)


ya da belki
savrulduğu yerden doğrulmak
sığındığı eve geri dönmek için öğrenir yürümeyi
belki de lavaboyu arar yalnız
yüzünü yıkamak için
çünkü insan küçük şeylerin içinde barınır
bir umut arar orada
yaşamın korkunç saldırganlığında
ince, ölümcül, soğuk mermiler gibi uçuşan
kader parçacıkları arasında
belleğini yitirmemek için.


her yaşta öğrenir yürümeyi insan
kül harlanır
uçuşur kardelenlerin üzerinde
kasığından çekilen bir tüp kanla canlanır
acı
ama umutlu…


kendine tutunarak yürür insan
çünkü yalnızdır çağlar boyu
nemli bir duvar gibi durur kendinin önünde
ona ağlar.
sonra gizlice güler bir şey
(ki tanrıdır o...)
gelir ve bir bardak sıcak çay bırakır yanı başına
ilaç kutularının
enjektörlerin arasından tüter kokusu
cıvıl cıvıl
güneşli sokakların...


ne dersen de
küçücük şeylerin içinde dirilir insan
filizlenir
nefes alır...
ve yeniden öğrenir yaşamayı.



Ö.K