Moablı kızların ayak bileklerine,
şiirler sunak eden şairler bilirim.
Şairler bilirim,
erkekler divanında Leylaları çekiştiren,
Leylaları Leyl vaktinde sabaha değin bekleten.

Öyle şiirler bilirim ki külün grisi ile bulanmış,
ölümün sarımtırak rengine boyanmış.

Uğursuz ve sevimsiz şiirler bilirim.
Yeni yetme sözcük haramileri,
kelimelere üfürükçü gibi hallenen,
şiirin namusunu belleyen,
beli kurucası rezil sürüsü bilirim.

Şairler bilirim ipek yorganlara yaltaklanan,
Ebu Süfyan’ın eteğine yapışan,
dillerinde meddahlık suları olan,
meth ederken kalpleri iki kere körelen,
münafık şair meclisleri bilirim.

Hikmet okulunda Azazil vaazı veren,
dört kitap üzerine yalan yere yemin eden,
kıblesi kadın budu ve dinar olan,
Hüseyin’in susuzluğunu öven,
Yezid’e toz kondurmuyan şairler bilirim.


Şairler ve şiirler bilirim,
iflah olmaz sözcük hilebazı
hakikat ve felsefe düşmanı
cehalet ve gözyaşı elçisi,
harami ve düzenbaz işbirlikçisi!


Çöl kumuna şiirler yazan şairlerin en büyüğü,
Bana rüyamda dedi ki;
Şiir âlemler üstü bir âlem,
Onbir bin âlem
Sığar bir kadının rahmine,
Ama sen o rahîm’den uzanarak
Merdiven merdiven çık Rahman’a.