TÜRK ÇOCUĞU
Uyan tatlı uykundan, yorgan ağırdır sana
Kaldır nazlı başını, dünya bekliyor seni
Kıtalara sefer var, yoldaştır Hızır sana,
Yalnız sema, yer değil, derya bekliyor seni.

Altaylardan Alplere uçarken akın akın,
Hangi uğursuz kesti, tarih oldu son akın.
Bu hâl sana uyar mı, kendine şöyle bakın.
Amuderya, Aral, Nil, Tuna bekliyor seni.

Nice namert dillerle uyuttular kaç asır.
Pire yapıldı deve, saf altınlarsa bakır.
Senin çektiğin derdi, çekemez yüz bin katır.
Asya’nın erenleri yaya bekliyor seni.

Düşmanlarınla adın, yakışmıyor yan yana;
Yüz yıl “barış” desen de karışırlar dünyana,
Unuturlar mı sandın çıkmayınca meydana?
Geçmişten yarım kalan sayfa bekliyor seni.

Merhametle anıldı, altın harfli Türk adı.
Dindirdi nice yüz yıl, dünyadaki feryadı.
İnan ki belli değil, sensiz hurmanın tadı.
Mecnun’unu kaybetmiş Leyla bekliyor seni.

Neşesi yoktur sensiz, dünya denen bu yurdun;
Ceylanlar, terkedilmiş merhametine kurdun.
İman, vatan, devletin, dünyaya bedel ordun.
Osman Bey’in gördüğü rüya bekliyor seni.


Şöyle bir bak, görürsün, tarihin aynasına.
Atan değil mi giden, Avrupa ortasına?
Yakışmıyor hapsolmak, Üç deniz arasına.
“Kızılelma” denilen sevda bekliyor seni.

Titre de gel kendine, dostun var düşmanın var…
Çağlar açmış kapamış, dünyalarda şanın var.
Zerre kadar düşünme, kalbinde imanın var.
Mübarek sefer için Mevla bekliyor seni.

Destan desem, az gelir; efsaneyse dar sana.
Yeryüzü tarlan, bahçen: okyanus, pınar sana.
Hak yolunda oldukça Peygamber’in yâr sana.
Bir ümmeti sırtlayan dava bekliyor seni.
Ünver PAZARLI