DAĞLARIN KIZI
Bir edalı yar için çıktım zümrüt dağlara,
Gözleri üzüm gibi, yüzü karadan kara.
Aşkın rengi olur mu, can kadar sevilince?
Her gün sever okşarım kış mevsimi gelince.
Vefasız olmasa da kıskanırım kuşlardan,
Ayrılık vakti, diye hep korkarım bahardan.
Saçlarının gölgesi üşütür bedenimi;
Sarılsam da göremez gözümden düşen nemi.
Balla pekmez kurbandır gözlerinin yağına,
Âşıkların mahvolur değmişsen dudağına.
Sen gönlümün aşkısın, soframdaki aşımsın,
Ta Adem’den bugüne en büyük savaşımsın.
Benim canım sevgilim, gönlümün has budağı,
Senin için gezerim, tırmanırım her dağı.
Sende buldum ıpıssız dağlarda cesareti,
Ey tabiatın kızı, Allah’ın emaneti!
Zaman denen denizin yüzerim kenarında,
En soğuk kış günleri yaşarım kollarında.
Yüreğimde kanımsın, gezersin damar damar;
Takma yapma gülleri, en güzeli sende var.
İsmin düşmez dilimden, unutma sevdamızı,
Nasıl anlatsam seni dağların nazlı kızı!

Ünver PAZARLI