sen uzaksın
ama hep yanımdasın
şehrin her yerinde
ağaçların tüm dallarında
kuşların kanadında
çiçeklerin kızıllığında
çocukların gülen yüzünde
hep sen varsın sevdiğim

umut umut yürüdüğüm
tüm yollar sana çıkıyordu
gözlerimin aradığı
sonra gözlerimin demir aldığı
tek liman sensin
kaç adım ötemdesin
kam nefes
kaç kalp ağrısı
kaç üşüyen el bilmiyorum
elimi uzatıyorum
elim soğuk bir demir gibi pas tutuyor
kollarımı açıp sarılmak istiyorum
göğsüm taş kadar katı kesiliyor
dudaklarından öpsem diye
dudaklarımı uzatıyorum
dudaklarıma kar yağıyordu

sen uzaksın
ama hep yanımdasın
bak sevdiğim
yine perdeler indi şehrin gözlerine
artık kimse görmez
kimse duymaz
yürekten seni özlediğimi
gözlerimin seni aradığını
kendi kendime konuşup
kendi kendime senli hayaller kurduğumu
kendi kendime teselli verip
kendi kendime umudunu kaybetme dediğimi
kendi kendime direnç olduğum
kendi kendime sen olduğum
kendi kendime göğsüme sen diye sığındığımı
kimse görmez sevdiğim
kimse görmez

yüreğimin sığındığı kardelensin şimdi
bir sonbahar akşamında
zamansız, çaresiz, soğuk
sisli bir bulutun
ardında kalıyordu yıldızlar
çığlık çığlığa
ağıt yakıyordu tenim
tenim çıplak
tenim savunmasız
tenim ıslak ıslak yağmur altında
sensiz bir odanın içinde
buzdan özlemlerle
buzdan bir fotoğrafa sarılıyorum

sen uzaksın
ama hep yanımdasın
kursakta bir özlem
kursakta bir bekleyiş
kursakta bir umut
sen diye nefes alıyor
sen diye hayaller kuruyor
sen diye düşler kuruyor
sen diye dalında duruyor
sen diye direniyor
çığlık çığlığa
ağıt yakıyordu tenim
tenim çıplak
tenim savunmasız
tenim ıslak ıslak yağmur altında
sensiz bir odanın içinde
buzdan özlemlerle
buzdan bir fotoğrafa sarılıyorum

ibrahim dalkılıç

29.11.2020
20.01 izmir