0
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
537
Okunma
her şey Su’yun gereğince başladı
başka biri olmamı tekrarlı imgelere sardı
zamanın şekillendirdiği karanlık
sonra özensizce çizdi
yola akan gölgemin sana dair acısını
kanatlandık da hatırlayamam hiçbir zaman
duadan çatısı, hüzünden kapısı
eskimiş kelimeler duvarlarının içine yerleşti evimizin
nasıl da uçuyorduk görmelisin
dinleyince tıpkı bir kalp atışı
dinleyince ırmak sesi
sen susunca üşüyordu bildiğim
bildiklerim kaynağında daha mı güzeldir dersin?
belki de onları pembe zarfı olan bir mektupla çocukluğuma göndermeliyim
bir boşluktan verev kesilmiş varlığım
sonra bir türlü bir yere sığamayan hallerim
artık senin
ne şehir büyüttü beni ne sokaklar
düştüğümce yaşlı bir ağaç oldum
Onun gibi toprağa konuşan
Benim..
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
