62
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
3530
Okunma
Kendime giyindim bu gün
Sevmediğim tüm renkleri çaldım yüzüme
Kaybettim masumluğumu
Hayatın kirli dönemeçlerinde
Köşe başlarında
Çocuklar ekmeğe muhtaç
Çocuklar açtı
“Abla bir ekmek parası” dediler
Uzattım / utandım ardına
Ben ki bu yoklukta bunu mu kutlayacaktım
İçimde bir yerler acıdı
Ve mevsimlerden yazdı
Kimsesiz çocuklar benim kadar yalnızdı
Bu kokuşmuş hayat bunu kaldıramazdı
Bir kitaba başladım ardına
Zulümler yapılıyordu hak etmeyen ırklara
Savaşı sevişmeler izledi
Kimliği belli olmayan onlarca can meydana getirdi
Ben içlerinde hangisiyim dedim sonra
Dilim kanıyor / yüreğim yanıyordu
Bir yerlerde yalnızlık uğulduyordu
Şehirlerarası otobüs ilerliyordu
Belli ki yaş on yedi / emekçi muavin soruyordu
“Oğlunuz mu abla”
Bir ona baktım bir de benden olana
Benimdi evet / sen gibi emekçi olacaksa
Son durağımız yaklaşıyordu
Ve ayrılığın sirenlerini çalıyordu yelkovanlar
Gözlerim buruk bir vedadan istifa etmişti
Dilim kenetli hâlâ seni özlü /yorumlara
Bunu ben değil birazda o istemişti
Açtım ellerimi inandığıma
Kişi sayısı arttı tek kişilik yalnızlığımda
Hayat bir adım öteye gitmişti
Benim olan bu yazda
Biliyordum bekleyenlerim vardı oysa
Söyleyemedi kesik dilim “beni bende arama”
Bir dostlarım bilirdi bırakılması gerekliydi beni
Başıboş yalnızlığımda
Belki de sırf bu yüzden evvel onlar terk etti
Ve belki de bir vahiy indi gökten
“Kan pıhtısısın” sen dedi
Bu gün benim doğum günüm
Babam varken yok annem evladiye
Oğlum bir kimsesizlikte
Dostum bana saat almış iki bin yedi de
O da yanımda değil bu sene
Bense yeni yaşımın ilk saatlerinde
Tek sevdiğimle el ele
Yani bir kalem bir kâğıt yazıyorum yine…
24 Temmuz 2008
NeNa
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.