’’diz kırmış gusülsüz haramiler
zil zurna hayatın sarhoş zebanileri!’’

sahipsiz kısraklar
dilimi mezat’a sürenler
insan soyunun sefaleti..
ömrün hasatı kalkınca gör sen beni
__


ben sözümü dilden esirgemedim
kalemimde boğuk imgeler
küf tadıdır..

ahde vefasız bir hulâsa hayat dediğin
sana vaad ettikleri
ehil bir hançer gibi
önünde ifşada





beklersin ki başkasının bahçesinde açan çiçek
senin de avuçlarında yeşersin





uzansan da reva görülmemiş ise sana
tutamaz
tutunamazsın
..
..

doğumun muştudur
yaşantın kör bir sabır kuyusu


bir yanında herkes gibi olağan düşler
ekmek gibi su gibi yuva gibi sıcak gibi


bir yanın dikenli patika
samimiyetti sevgiydi şefkatti hayaldi


tekerrürü olağan dışı
denk gelinip
eksildikçe çoğalan hevesler


şerham şerham yol alırsın
bungun bir halde ve balçık içinde


ölümün mazbut olsun istersin ama
çoğu kişi gibi
rüsva ve süklüm püklüm gelirsin
muhtemel sen de o güne


bir aşüfte gibi cüretkarca sergiler kudretini ölüm
sırnaşık bir muktedir gibi nefesi ensemizde



ve ben..


karamsar şiirlerin başrol oyuncusu
hayallerdeki kar tanelerini eritmekle meşhur kişi

bağrındaki kuşu yitirmiş
şah damarı kesik bir orman gibi
dıştan bakınca kalabalık
içinde ebediyete kadar yalnız


kendi sonunu hazırlayan meçhul zebani


yürüyoruz ölümle el ele
neslini kaybetmiş bir yabani gibi
..

’’zehrini kusar zaman yatsı vaktine’’

Belma.