Yangın dediler mi yanarım ben de
Onlar hayalimiz, ufkumuz, gölgemizdiler
Sıyrıldığımızda şu çilekeş hayattan
Göze,gönle hoş gelenimiz,mesiremiz de….

Bitmezki ne söylesek azdır yeşiline ki cennet
Daha anlatamadığım onca güzelden şeyden
Bilmem hangi şuursuz zihniyet yaktı onları, neden
Bu öyle büyük bir cehalet ki, ihanet mi ihanet.

Daha dün içiyle,dışıyla ve dahi adıyla serinlikti
Ressama manzara, hastaya şifa,şaire dizelikti
Velhasılı ciğeriydi memleketin,sevgi ve bereketti
Hangi zalim eller dokundu onlara anlamak zor
Yanarken ormanlar,hepimizin yüreğine düştü kor.

Demez miydi dinimiz, bilsen de kopuyor olsa kıyamet
Elindeki fidanı dik toprağa, bu ki ilahî merhamet
Dönecektir ecri de elbet sana,bu emeğin
Ömrüne ömür katacaksın belki de börtü böceğin.

Sırf kini uğruna ona uzanan kirli ellerli
Kışın ayazında ne yakıyor ki bu çakal sürüleri
Hocanın da dediği gibi aptalıdır bindiği dalı kesen
Doğaya katliam yapar mı insan olan.

Bütün nefretimle ve bedduamla haykırıyorum şimdi
Memleketi güzel yapan yeşili,doğası değil mi
İstiyorlarda çölden bir yurt bu sırtlanlar
Cehennemde onlara bundan bolca var.

Uyanık olmak vaktidir dostlar,yanmasın ormanlar
Bizden geriye kalacak pahasız ağaçlar.
Ne kazançlar anlamlı,ne de beton duvarlar,…
Yaşama sevinci veren bir tek orman var.

Belli ki bu soysuzlar gelmişler çölden,cehennemden
O yüzden nursuzdur yüzleri, kirletirler her yeri
Burası Türk yurdu bilmeliler, besleriz ağacı,yeşili
Defolup gitsinler artık, onlara nefret besliyoruz
Yeşertelim yeniden ormanı inatla, bu ki imandan
İnlerinde ölsün çakal sürüleri, bu da cümle duadan.


Oğuzhan KÜLTE