Yüzünde bir burukluk
Sorsan bana derim ki
Yüzün, susuzluktan çatlamaya yüz tutmuş çorak arazi
Öpsem, can bulacak

...



Yazmayı dahi unuturken
Ve yazılacak onca şey varken
Sana şiir yazmak unutulası
Yazılası da yok zaten.

Zincirini kırmış avuçlarımda
Köklerine su vermek insancıl
İyisi mi sen beni Ankara’nın ayazına yaz
Kırağı tutan dudaklarımla söverim seni.

Yazmak – sana yazılmak
Uçuruma terkedilmiş bir beni
Beni sana yazmak
Yazılmak, ne acı.

Oysa birbirine zıt renkler gibiydik
Sadece ayrıştırılmayı unuttuk
Yıkandı ve kirlendi güruh
Kaybımız çok
Anlayacağın alacaklıyız insanlıktan.

Yaz beni
Beni sana, kocaman iri puntolarla yaz
Yaz ki
Ömrümün en güzel baharını
Kışa çeviren zaman utansın

Yazıl bana
Ömrüme, ince ince sızı gibi
Kar beni
En muhteşem sessizliğimle
Fikrine usul usul çiz beni.



Değeri olmayan tek şey zamandı
Ama unutma
Sen nereye gitsen, ben seni sahiplenirim.