Yalnızım, uzakta değilim evimde
Yalnızım, düşünceler kemiriyor beynimi
Umut yolları ya kapanmış çoktan
Ya da taliden çıkar bu yol, az uzaktan

Ne geleceğin hesabı var artık
Ne de geçmişin hükmü geçer bugünlere
Dün yaşanılanlar bitti, yitti zaman eskilerde
Ne planlar var yarın için, amaçlarsa boş teselli
Savruluyorum sanki yaprak gibi
Nereden estiği meçhul, bir rüzgârın önünde.

Kendine bile yabancılaşıyor insan
Boş boş bakıyor gruba karşı akşamları
Ne kahvaltı, ne hafta sonları keyif vermiyor
Sandallar sefasını sürüyor belki
Küreklerse bir yük, nasırlı ellerimizdeki.

Bir kere düştü mü veyise, çok geç
Elinden uçtu mu rengarenk kelebekler,…
Ne seherin güzelliği özleniyor
Ne de gündoğumu vermiyor bize bir neşe.

Ah, o fukara hayatın neşesi neredesin!
Senin dertlerinle yüzleşmek var ederdi bizi
Hem yaşardık anı, düşlerdik yarını
Şimdi yaşamak rutine bağlanmış
Komutlarla çalışan, duygulardansa yoksun
Her birimiz sanki gölgesindeyiz hayatın
Kaçırmışız ayarını, hem nasıl kaçırmış
Bakarken görmez, işitirken irkilmez,…
Girdaba kapılmış ve ataletsiz, harap ve yorgun.

Ben mi diyorum öyleyim, bakıyorum
Onlar duyuyor mu acıyı, anlayamıyorum
Narkozlanmış gibiyiz uzunca zamandır,
Yesem doymuyorum, yemesem aç değilim
Anladımki ben de onlardan biriyim
Labirente konulmuş bir denek gibi kaygılı
Bulmak için çıkış kapısını aramalı, aramalı…

Şimdi dur diyorum bu akışa, bir dur
Zaman, ben bir şeyler yaparsam belki anlam bulur.
Sıyrılıyorum çıkmaz sokaklardan, yönüm güneşe doğru
Aydınlanmalıyım diyorum çıkmak için artık,
Beni büsbütün sarmadan dipsiz şu karanlık
Açılır zihnim o zaman, düşler kapıları önümde
İyiye, güzele uzanan bir yol bulurum gönlümce.

Oğuzhan KÜLTE