3
Yorum
26
Beğeni
5,0
Puan
1385
Okunma
biraz blues
summertime değil
tanrı çok yükseklerdeydi
fransız devrim şarkılarında geçiyordu
bastille zindanları
ışık ne kadar azalsa o kadar iyi kavrıyordu
gözlerim
ve duıno ağıtlarında
’sen ey incir ağacı’
çocukluğun giydiği giysi
sürerler tarla kuşunu
sarıp ısıtırken anne gözü
onurdu
mezarların üzerinde bir eşitlik
ve geceleri uluyordu
öfkeler
ve incir ağaçları
ve oradaydı
birini tasvirleyen toprak
sessiz laternanın gözyaşı
ve kalbim
ve huzursuzluğun altın bıçakları
beyinleri uyuşturan karıncalar gibi
ne güzel tasvirlenmişti
gökten sıtmalı yağan kadife
kökleri çıplak büyüyen
tohum
kuş
ve maya piramitleri
5.0
100% (9)
Cevap Yaz