Düşünce buharının altında
nefes diye çektiğimiz aynı gökyüzünde
Sığdıramadık gitti barışı bu dünyaya.
Hayallerin keskin uçları
kanatırken ayrı ayrı yaraları.
Uyuştu bedenim mevsim yaz olsa da.
Dağınık ve donmuş kelimeler
kaybetti anlamını devrildikçe cümleler.
Herkes kendine bir rol çizmişti
bakmazlar görmezler dünyasında
ah o beklentiler değil miydi
bizi mahveden..?
ve hak etmedikleri ödüle talip oldukça
güldüren olmadı mı hep figüranlar..


Bilmiyorlardı ki;
Her sabah pencereden bakabilmek bile
ne güzel ödüldü insana..
Öteki tarafta olmanın bedelini
bu dünyada ölüme ramak kala
ödese de bazıları.
Tüm gün ölmeyi düşünüp
sonra kurtarılmayı bekleyen
bir ’’Umuttu’’ yaşamak.
Aç kaldığı halde bırakıp gitmeyen
köpek sadakatinde bir sevgiydi
ayrıştırmadan dostluğa çağrılan.


Terk edilenlerin alfabeleri değişirmiş.
tek bir harf bile bu kadar önemliyken.
değiştirmeyin alfabeyi.
Dağınık harfleri toplasın ışıklı eller
öylesine dilsiz iken hüzün.
Beynimin dar sokaklarında kırmızı yandıkça
lastik bir ayakkabı gezer yüreğime basa basa.
Çocuk çığlıkları üşür
masum bir kırmızı geceden taştıkça.