Bir güvercin gagasıyla merhaba desin. Sineklerin hürmet gösterdiği insanlar tanımışken, daha yakından çektim korkunu. Korkma, korku bir nesne ilmiyle var olur.

Ellerine göre, ellerin, öpülesi birkaç el. Okşa zalimin eliyle yakılmış ormanımı, çığlık çığlığa bir balık ağa uzanır. Acı çekmediğini düşünenlere inat amelin haşrolduğu, ellerini oradan çekip alıyorum, kalemsiz öpeydim. Ne çok yara izi var!

Sen avuçlarında merhamet gıdasıyla yaklaştığın günler. Hatırlıyor musun apartman boşluğun Teşup’a inanırdı.
Korku bu tanrının saçlarını okşayışıdır

Anlıyorum acı çekiyorsun
Seni düşünebildiğim için hâlâ olabilir
Ya da bunu sandığım için, kilit bir kelimedir ‘düş’
Yumru şeklinde boğazına dolar insanın
Yakından bir o kadar da uzak,
Ben sana düşmelerin hesabını tutuyorum

Çıkıp gelsen diye beklediğim yer de toprak taş mevsimine rica. Ben seni daha fazla bilemem
Konuşamamak ne menem derttir, anlaşılamamak, iki vakte kadar su durgun
Önce hayalin batar, sonra ben ve filika
Adını suya yazarım, sen olursun bir deniz
Bir deniz sen demektir, bir ömre yakışan bekleyiş

Önemsenmeyen özlemlerin diliyle gözlerim üzgün bakar
Kolay değildir her gün sana bakmak
Uyanık bir şekilde bu düşün hikayesi yanlış anlaşılır
İnsan sevmeye görsün, insan sevilmeden sevmeye dursun

-rica diyordum, en kirli gömleğini çıkar giy. Sana kısa keserek bir sevdanın imandan farksız olduğunu anlatırken, en güzel arkadaşları da çekip, bu sofraya davet ederken toplum olacağız en azından. Ama ben bunu bilenlerin diliyle anlatmayı da tercih ederdim. Yağmura karışan gözyaşlarıyla mesut ve bahtiyar olacak insanlar burada. Ağlamaktan çekinmeyen, düşünen ve sevmeyi bilen insanları alıp yanına geliyoruz. Sen bir devletin, bir halkın yarınlar için üzdüğü fikir gibisin. Sen doğruya iman eden evren olmayı seçtin. Oysa ne diyebilirler o evren doğru için çok büyük ve evren kendi içinde milyonlarca doğru var edebilir. Üzülme diyemem, ağlama dersem de ben üzülürüm.

Olmasın senden bir iz, bir haber
Güvercinlerin aç kalmasın
Buna bana yeter