tükeniş iklimi bu dedim boynumu göstererek
bu da samimiyetsizler kalabalığı
mesafe duygusu karşımda oturmuş yüzüme bakıyor
yaşlanmış bir çocuk aniden yüzümü alıp kaçıyor
dur diyorum çocuğa o bir Edip Cansever Şiiri
çocuğun ellerinde tetik satıcıları dolaşıyor



derin tatminsizlik! hüznün en görünür silahıdır
ki depresyon bana kardeş gibi davranıyor artık
ve sesini öpmenin tabiata aykırı olduğu günlerde
unutulmak bana hiç yakışmıyordu doğrusu, hiç



silinmek fiili serbestçe konabiliyor insanın alnına
insanın alnı veda etmiş kelimeler sandığı
ve gidip de dönemediği yerlerle doludur
ötekilerin düşüşü bu dedim alnımı göstererek
bu ikisi de ten ve düş çürümeleri
izah edilemeyen bir ok aniden fikirlerime saplandı
bilgiyi uzaklaştırdılar salondan hemen
ah dedim bir bıçağın ağzıyla konuşana
ah, bir gün para ortadan kalkacak!



aldırmazlık kapısı! kaybedenin en görünmez silahıdır
itaatsiz ve uçuşkan hislerin en güvenli sığınağı
bu da “gönüllü uykusuzluk” dedim yüzümü alıp gidene
uyanışa adanmış bir Nazım Hikmet Şiiridir; onu da al git!
içinde adı geçen bütün şehirler tutuklanmıştır