sen gidince
yüreğim yandı
sanki yüreğime benzin döküp yaktılar
sen gidince
yüreğim küle döndü

sen gidince
gecenin en karanlığı düştü içime
içime kızıl bir hüzün çöktü
bir akşamı gölgesiz yürüdüm
yıldızlar kadar uzaktım kendime
ay bile çaresiz bakıyordu gözlerime
bense ay’ın içinde senin yüzünü arıyordum
yüzün ay’dan daha güzel
ve aydan daha parlaktı

sen çok uzaktan bakıyordun bana
bense yüreğim çürüyene kadar seni yazıyordum
sokak sokak seni arıyordum
fırtınalı gecelerden geçiyordum
içimde bir yangın
binlerce kez tutuşuyordum
tutuşuyordum
ama bir türlü yangın sönmek bilmiyordu
içim yanıyordu
ben yanıyordum
yüreğim yanıyordu
sen bir damla su olmadın yüreğime

sen gidince
elimdeki gülü kokladım
solmasın diye gözyaşlarımla suladım
elimde kanayan bir gül
bense içimde göç eden mevsimler biriktiriyordum
kış oluyordum
sonra yine kış
ben hep üşüyordum
ben hep sensiz kalıyordum
sen uzaktan bakıyordun bana

ben aşk sarhoşuyum
gözlerinden içmişliğim var
şarap kırmızısı bir ilticayım ben
yüreğine mülteci kalmışım
kapı ardından gökyüzüne uzanıyorum
saçlarına dokunur gibi
gökyüzünü kucaklıyorum

sen gidince
bir kuyunun en dibine attılar beni
mezarım bile sensizlikle sıvanmış
yanıp tutuştum mu
kül mü oldum
bittim mi bilmiyorum
ben sen sarhoşuyum
göğsüne başımı yaslamışlığım var
ve kokunu içime çektiğim
bedeninde yatmşlığım var

ibrahim dalkılıç

23/06/2017
22:55 izmir