bir şiir kalmış aklımda
kırık bir dal yerde sen
ben her zaman seni üzen vefasız
hayat bindikçe binmiş üstüne
öyle duyumsuyorsun bütün ağırlıkları kaldıramadığında
hem kendini hem beni suçluyorsun
suç piç olmaktan çıkıyor
ikimizin sahip olduğu bir şey artık


durup dururken oluşmuyor hiç bir şey
taş kendi başına gelip konmuyor temele
biri eline alıp yazmazsa, nedir kalem
sözü dinleyen yoksa, bir anlamı yok


öyle arabesk yıllarda ağarttın sakalını
arada bir dizlerini döverek önce
sonra boş verip kendini aklamaya çalışarak
hülyalara daldığın da oldu kim bilir
ince bir delikanlı gibi düşledin kendini
son hızla gittiğin motosiklet üstünde
geçmişin rüzgârları çarptı kasksız başını
güneş yolunu kesti arada bir
aya yakalandığın gecede
bugün çıkıp gitti içinden


bir şiir kalmış dünlerden
her dizeyi sen diye okuduğum
her kıta söyleyemediğin duyguyu yazıyor
elimden tutup dışarı çıkıyorsun birinde
birinde bakışların söylüyor aşkını
öyle kolay yalan söylüyor ki sözcükler
bir türlü yakalayamıyorum gerçeği
şiir çöküyor!..

25. 02. 2017 / Nazik Gülünay