kelebeğin arkasında koşmuyoruz artık
terk etti bizi çocukluk çiçekleri
salıncağında sallanmadık desek yalan olur
aile boyu bahçenin dallarında
şarkıları doyurduk


yüzümüz o günlerden beridir mavi
mine çiçeği bahçe duvarı üstünde
hiç eskimemiş körpe düşlerimiz
yine yayla gibi alnımız
ekin tarlası umut


erken yatıp erken kalkmıyoruz
suya gitmiyoruz sokak çeşmesine
yoldan geçmiyor sevgilimiz
içimizin altını üstüne getiriyor
bir yaprakçık dikensiz gül
ezilip büzülmüyor onu görünce
gölge arıyor güneş altında


artık her şeye gülemiyoruz
ağır bir yük binmiş yüzümüze
bakışlarımız bile uslu artık
kirpiğimizi yerden kaldırıp
ünlü tablosundaki gibi
Leonardo da vinci’nin


bire bir gerçek olması düşümün
bu şiiri yazdırdı nedense
memlekette sorun kalmamış gibi
çocukluğuma kaçtım
keşke gidebilseydim değirmen önüne de
yeşil yamacından koşsaydım
unutsaydım taş yığını olmuş bahçeleri..


09. 02. 2017 / Nazik Gülünay