yanında memuriyete başladığım
sizlerden iyi olmasın şefim;
bir hafta sonu fazla mesaiden sonra
beni kolumdan tutup; yemeğe götürdü
ardında kahveye gittik
onlar oyun oynadı, ben çay içtim,
ardından evine, kahve içmeye
“elini öper birtanecik evladım” diye
kızıyla tanıştırdı,
bana babalık yaptı
nasipmiş evlendik; elde yok, avuçta yok
“garip düşünde güler”
“garip kuşun yuvasını Allah yapar” dedikleri gibi;
çok elimden tuttu rahmetli
çok..!,

ilk hanım, için yıllarca hastanelerde
çekdiğimiz onca çile
kendi de çok çekti zavallı,
bana da az çekdirmedi hani..
çoluk-çocuğun sefaletini
anlatmaya dilim varmaz,
görenin gönlü razı olmaz,
ölmedi, “kurtuldu” dedik
çocuklar küçük..
elde-avuçta kalmadı
bir sene çoluk-çocuk
her fırsatta ziyaretine gittik,
sonra unuttuk gittik
unutmadık da unuttuk,
ordan tayin olduk..
gitmedik.. gidemedik,
nur içinde yatasıca rahmetliyi
ziyaret edemedik..
dertten-telaşeden yılların geçtiği
aklımıza gelmedi

bir-kaç sene öyle geçti,
Allah hepsinden razı olsun,
konu-komşunun kol kanat germesiyle
hem baba oldum çocuklara, hem anne,
çocuklar daha küçük
üvey ana eline bakmasınlar
babaları gibi rezil olmasınlar diye

yedi sene bekar kaldık, derken işte
eş-dost araya girdiler de
kocası çıkarı vermiş çocuğu olmadı diye
şimdiki bu ikinci hanımı aldık

hakikaten çok temiz, tertipli, muntazam
evimize bir tertip-düzen geldi tamam
…………………….. ama,
“yamanın üstüne yama” tutmuyor
tutmuyor ves-selam…
….!!”












Resim Sajaev Kumar