bu zayıf ihtimaller sonucu
duvarda bir tablonun artık hiç olmayacağını düşünüyorum
virüsler çerçeve etrafında beni buluyor

özlem çekip gitsin
seviyorum neden söylememeyi
kendi ölümümü çıkarıp gömleğimin cebinden
yakasında ıhlamur çiçeği
bu sene de bir günlüğüne köylü olduk
tabloya siktir çeken boyayla mutluyduk
alçı ve çivi
ne kadar amaçsız sıvıyoruz, ellerimiz mal a
toprağa oturup bir daha kalkmasaydık
tam ortandan öpecektim seni
yarıda kaldı
her şey tam yarıda

isyan kırıntılarla beraber balkondan aşağı serpilsin
yok olmanın da bir yöntemi şu varoluş bahanesi
olmalısın bir kenarında üçgenin, fermuarı kapa
yakalanmadan ve yanıtlamadan çık kapının arkasından
buradayım, ben burada, terliklerim kapı önünde
yanıt ver ya da verme, seni allah’a emanet ediyor..
bıçağı uzatıyorum parmaklarının ilgili aralığına

kes kavuşmayı
sevmiyorum, hayır sevmiyorum
yalnızca önden bir şey
önden zayıf bir ihtimal
kapıyorum ağzımı
sanki soyunup yatağa girecek birazdan ay
hepimiz siyah giyinip
yas tutmadığımızı iddia ediyoruz

duvar yola kadar çıksa
naneye limon söz verirdi, ayrılmayalım
ancak içinde kaç çocuk ceseti çıkartırlar
anı ağızlı geçmişin
çoktan kardeşiz memnuniyetine

hazırım
söz vermemek güzeldir her zaman bir taşı
denize fırlamayacağına
tane tane altımdan çıkıp
üzerimde göğe tutunup pişireceğiz
hayata yakışmayan dudaklarını

duvar da siktir çeksin
halı her zaman kollamıştır götünü zamanın
nasıl bahtiyarız şimdi anlatamam
nasıl da güçlü
kutsal bir meme gibi ağzımızı yasladığımız yer
bir ev ve taksi

söyleneyecek bir mucize bırakmadın sıradan günlerden
gözlerinle büyürken sıfat olan dünya
şimdi şeytanın eteğinde çamur
sevgili bir dil için salon da serbest sigara
ellerim de tam orada, kanepe arkasında
kalp yok, köy yok, tablo yok
beynimin içine pipet- resmini taşır çöp kovasına
dahası böyle delirmişti insan

emin değilim ama af dilenebilseydi su
bir daha yaratırdı tabloyu