Mesele etme, bugünler de geçer, ölümü hoş gör zalimin zulmünden
diline küfür düşer de, dağlar aman der
ilkin suale kara vurmuş, odalar soğuk, hüsran içindeyim
çocukların alnına çalınan karanlıksa
güneşi tutmayan ellerin kabahatidir.

Dahası anlaşılmaz, dahası sır, tahkike yaslanırken nasıl başladığını anımsatır
bir gün uyanınca, pencereye mi inmişti o kutlu gülüş?
olmayandan geçip, zirveye varamazken, hayır diyorum
yaslan çocuklar gibi dizine hakikatin, böyle düş.

Fakat, bu suçlardan parmağıma basarken utanıyorum, yıllar yıpratırsa
insanlık nadasa mı kalır? bir dua: yeniden yarat dünyayı!
dalgın bir bakış olsam, su turnağın damağında ayettir
ben yağmurun indiği şehre varırım
denebilir ki tutun kutsal bir sebebe, acziyetim büyük
bana kaburgası kırık bir beden,bana bir dua, yeni bir şua
kalk, yazdırma insana böyle şeyler tarihin karşısında
kaygından büyük olana erişir

Bana bıraktığın çalı çırpı değildi, dalgın bakıyorum,
içim geçiyor, vaktim kısalıyor
kalp de hüzün birikiyor,
ah hareket, kapılar kapanıyor
geceler de ne kadar uzunmuş böyle yalnızken
içime erişememekten kendime gelemiyorum
göğe varamıyorum bu kirli sesimle
sesime bir ses, ya çok mu uzaksın, galaksilerden bile mi?
nebülözler mi kapatır aydınlığı?
yoksa yok musun?
yoklukta bile yok musun?
hani varken, var diyebiliyorduk, iblis şahit
bu lanet akıtan tufandan sofranın tuzuna
ekmeğin narına varana kadar
dudaklarım da madde;
gözlerim oyulmuş o piri tane
sesimden geçmiyor sesin, tarif edemiyorum
ümitsiz olmaz da, sevdasız olmaz da,
olmazlar da mı olmazdı,
mahv olunca, kesilince taş,
uzar mı vav, hayretime bir hay daha ya Hayy

Ruhuma bir lezzet sunmuşken,
kırılan ayakla bile varılmıştı o sofraya evvelde
bana sofralardan şimdi acı hatıra kaldı
ıslık kaldı, isyan kaldı, kırıntılardan kalp kırıklığı...
nehirler bitti
şehirler başladı, meydanlar karıştı
başıma bir iş geldi, yetmiş sevda saydım şehadetten
sen bilirsin uhudu sevmeyi,
hudutta neslin lemasına maviliklerden geçip
kah çölde su olmayı
yani kuru göz de yağmur, kalp de iman
bu kederi boğar ancak böyle bir asuman
bilmem, kime anlatayım
sunma içim, ruhum sunma diline geleni ortaya
ortada sofra mı kaldı?

Sofradan da, hatıradan da, rüzgardan da geçtim
tüm yenilgilerden ve yanılgılardan itibaren
sebep aramıyorum hata için, varsa biline
dilim kalbime eşlik etmediği kadar küfründür
ellerim açılabildiği kadar semanın olsun
gün gelir, bu günahkar bile güler
gün gelir, zaman merhamet eder