güz rüzgârı şaşırmış yönünü
eser doğudan doğudan
balkonumuza penceremize dökülür kuru yapraklar
ayın büyümesi durur birden
kararır bakışları göğün
çölün ayak ucunda ölenler
yaşamın yanık çıtırtılarını duyar üstünde


ey en yakınım hayat
elimde yiyecek dolu bir tepsi, yürürken
yere açlıktan kapaklanan
bir çocuk gelir gözümün önüne
nasıl seveceksen hayat böyle sev derim
sağanağı kurumuş gözlerde
ölüme yürüyen dansı seyret
her an düşürebilir
mezara açık merdivenler


hani katilleri elimin tersiyle vurup düşürsem
o girmek istemedikleri yere
bir elime adaleti, bir elime dünyayı alsam
bir kevgire dönse dünya
suçluları elesem
düşlerimin içine sıçramasa bir çıngı
yanmasam


şeytanı ancak şeytan aklar
suretindeki karanlık yazılar
gerçeğin elinde silinir bir bir
batıdan batıdan gelenler üstümüze
yalan ateşinde büzülür, ölür
onlarda da vardır gerçeği söyleyen çocuklar
büyür..


daha çok mu var cennete
yürüsem


20. 09. 2016 / Nazik Gülünay