Aynı tarafta öleceğiz
mesafelerin sayılarla arası iyi kalsın
seninle gidebilecek bir rota çizdim
hücresine kadar hayvan bedenime sarıl
hayat içerisinde saçların gibi uzuyor
baldırlarından karşılıklı dökülen bal aksın
pembe bilinçli bir seçimdir
boyundan uzun işlerde oyun başlatırım
usulca gözlerinin mabedine kaçırılmış zümrüt
ellerime karışan kireçle yanacak
yalnız seviyorum seni
kırılmıyorsun
kuru yaprakların toz olduğunu gördüğünde
hırslarımdan bir tel doğruluyor
sana olduğu gibi yakışacak öpmeler hazırlarım
aç kedilere salam
köpekler gibi havlarım
kitapların arasında tütün kurutur bu günler
inanırsan beklerim
salata tabağında izmarit gövdesine daldırdığım parmak
yalamaktan keyif aldığın an
şiir denen götü tekmeler sevinç
bana da biraz uğrasın
alıştırarak çıkartırım içinden sessizliğimi
ölen her bir insana benzer geride kalışı

beni kaçıncı katta atladığı önemsiz nefesler sarıyor
çıkar beni buradan
iyi değilim
mabedindeki zümrütün sahibi ihmal etmeyecek
biz, klasik bir mertebeden açmıyoruz tadı
eksik dişinin arasından girince nefesim
hırslarımdan arınmak üzere sönebilir
avuçlarından yakalayan ses kavgalara ısınmalı
umarlıyım, bak çocuksuz hallerime
sokakta bile esamesi okunmuyorsa
bir sebebi var, sana anlatmayı uman
umarlı bir kadavra gibiyim, sahibini arıyor
nakil için hastanın kendisidir kadavra
uzun saplı demir bir makas kaburgalarımı kırmış
bunu gözlerime sinmiş yalnızlığımdan anlayabilirsin
ört yüzünün aydınlığını, negatif bir sahne başlar
fotoğraflara su can verir
tavaf başlar, kabesi teselli zamanların
dağı devirdiğim tepe de adımı sorarlar
kinoğlukinim, burnumun ucunda ekmek kırıntısı
kuşların gagaları kadar serinse dudağın
bir akşamüzeri sıkıntıya veririm üstümü başımı

bir masal yazdırma bana, anne aciz toprak
ödünç verebileceğin acılar sahicidir
devin iskandinav mağarasına ağzıyla taşıdığı et
benim
üstüne uyukladığı taş, kalbim
alevler içinde seni gördüğüm doğrudur
öyle bir ağlamak istiyorum ki, lazımsın
baldırlarına karışan saçlarınla sileceksin
altında bir çocuk büyüyecek, kan var omzumda
sabaha çıkınca unutacağımı düşünürsün
sarımsak besler koltuk altında bir cadı
hayatın gerçekleri güzelim, kuşlar pis kokar
ellerini uzatmazsan göğsüme, dizini döversin
teselli aradığım yer de ateşe veririm ayaklarımı
çocukların bağırışları sahiden güzeldir
yeri gelince sinemaki farzdır, çay vacip
ağzının içinde birikmek fazlasıyla caiz
sana haritan da seçmekten zevk aldığın şehir bırakıyorum
tuttuğun kalemi ısıracağım ana kadar bekleme
gözlerini kapattığında çoktan varmış olacağız

bir balıksın, suyun içinde boğulmaktan korkmayan
denize taş atarken, kendimi sokacağım