ana caddeden geçer onlar
yolları çıkmaz yangın’lar sokağına
kül bahtını değiştirmeyi istemezler
kendilerine saklarlar yangın suyunu
hiç bu kadar acı gördünüz mü
eviniz yandı mı hiç
hiç bu kadar şiirsiz kaldınız mı?


hey ağaç gömücüler
göğümdeki kara dumanın sahipleri
’biz’ olmaktan nasipsizler
kaç kere not aldım adınızı
devrildiğinizde insandan



Tanrı verdi elime kalemi
söz senin dilinde saklı dedi
her canlının görevi ayrı
her cansızın
yaz


nasıl getirir kendine yaz’ı
yolu büyük caddelerde olanlar
diğer insanların da yaşadığını kavrarlar
görürler yandığını ceviz ağaçlarının
köz olmuş yaşlı bir yüreğe
çevirirler su yolunu


nasıl da beğenir kendini dev aynası
resmedilen bir nesneden ibarettir bilse
kendi çevresinde dönüp durmaktadır insan
başkasını yok sayarak
neden görmezden gelinir
hiç düşündünüz mü

hayatı yakan elektrik direği
cansız bakar kömür olmuş göze
kaderin kalemi elinde değil
hayıflanır ser

sel olurda mı gelir su
kimlerin elinde oluşur kederimiz
nasıl geliriz kendimize?

yangın yeridir yaz!..


08. 07. 2016 / Nazik Gülünay