Kalbim kanar gibi oldum.
Kuyu; sadece atmak istediğim için için bi derinlik sadece
Zaten şu dünya içine düştüğümüz kuyu değil mi?

ben ki her zaman saçmalıyorum..

Kuyu fantezisi, parantez içinde her şeyden soyutlanıp, yine soyut bir hayal ile maddenin hangi özde olduğunu bilmediğin bir durumu teşkil ediyor. Televizyon ünitelerinin alt kapaklı kısmına girip, saklanan ufak çocuk misali, orada aslında hiçbir şey yok ama insan yine de ya şans diyor. Tabi, kekikli sirke kadar sakin değil ağartmakta bazı şeyleri.

Tolstoy efendi bile ihtiyar haliyle Sonia'sından günlüklerini saklayıp, çizmeleri arasına koyarmış. Ağaç kovuklarını niye fotoğraflar insan mesela? Bildiğimiz, kesilmiş ağaç, kovuğu kalmış yalnızca. Niye? Ya da nasıl? Nasıl sorusunda niyeden hariç sebeple beraber, ortaya koyduğun eylemin hareket dökümüne yönelik de kışkırtıyor insanı. Aslında kendimizi anlatmak mı istiyoruz, anlamak mı? Eğitimle bir şeyler kazanabiliriz ama doğuştan geleni, ruha yazılanı, çizileni anlamak örneğin.

Tıpkı hani 'ruhuna dön', 'kendine dön' notu gibi. Bilmiyorum, hoşuma gidiyor bu eylem çağrısı. Dönüyoruz ama aslında çok yakın gibi gözükse de en uzak mesafeye, kendimize.


anlamak, anlaşılmak ya da yanlış anlaşılmak; hepsi sıkıcıdır aslında. kendinlesin çünkü sadece. kuyu ya da mezar ya da bir yatak altı, Yusuf da, Züleyha da kendi içinde aşılmaz, anlaşılmaz.


(iyi saçmalamışım :) )

Büyüklere ninniler diye albüm yapılsa, bu kadının da söylemesi iyi olurdu bir şarkı.

elimizde boşluktan başka da bir şey yok inan