Bu aralar,
Külfeti ziyan yıllarımı yaşanmamış sayıp,
Bir masalın içinde kaybolmak üzereyim.


Siyahım...
Hemde simsiyah.
Ölüm gibi,
Yalnızlık gibi, dünyaya dönük sırtım.
Al beni yağmur... Damlalarına hapset.
Sırra kadem bastığın toprakla buluştur.
Buluştur ki özüyle zerre zerre harmanlasın hüznümü...


Sonra;
Ağaç olayım
Çiçek,
Böcek, taş olayım isterse.
Ama lütfen Tanrım.
Bir ses,bir nefes olmayayım.


Belki iyileşirim o zaman baharda.
Tebessümler dökerim törenle, kendime geri dönüşüme.
Ve yorgun suretimi ateşe verip,
Kıvılcımlar saçarım bir nevruz akşamı.

Ve dahi,
Kozasında tecrite mahkum yüreğim
Maviye hasret bir kelebek olur
İzinsiz çalınmış düşlerimin kanatlarını.
Mayıs çiçekleriyle bezer baştan ayağa...


Şimdi kapıyı ört
Ve kucakla beni hayat.
Kül rengi filmleri tümden sil hafızamdan.
Hatta şimşek şiddetinde
Tenimde parmak izim gibi vücut bulmuş anıları yak.


Bundan sonra,
Bir sarıldığımda iki sevecek,
Yokluğun,
Yoksunluğun intihar vaktinde gelecek,
Yüce bir kalbe teslim et ki kırık dökük yüreğimi
Günah olan ne varsa gönüllü çekeyim vebalini.


Dilek USTA.