" Y E M E N ' de ağır imtihanlardan geçen kardeşlerimize özellikle oradaki hüzünlü,
minik çocuklara (çöl güllerine) ithafen..."

Bir zaman, güller vardı safi, duru
Al rengi tazeydi, parlaktı nuru
Şimdi bak, üstünde kan yağmuru
Bakan yok, dünya zulmet, dünya fersiz ..

Çöl ayaz, üşüyor bak çöl gülleri
Tutan yok, düşüyor minik elleri
Bir âh'a dönüşüyor o selleri
Gören yok , dünya bir kör, dünya kalpsiz...

Bir çiçek, dalı yok, zincir çevresi
Bir ateşe durmuş sanki çehresi
Yok mudur acep bunun hal çaresi?
Bilen yok, dünya cansız, dünya hissiz...

Bu çağda ölüm mü olur açlıktan?
Nasıl da kayıtsız kaldık açıktan?
Hani kardeştik biz aynı balçıktan
Duyan yok, dünya sağır, dünya sessiz...

Ne oldu, ne bitti varın siz sayın
Göz yaşı, zulüm hep canlı yayın
"Bu cihan gülsüz gülmez, koparmayın!"
Diyen yok, dünya bir lâl, dünya dilsiz...

Gerek yok, kıyamet beklemeye
Şu ömre yapmacık hal eklemeye
Terk ettik o gülleri titremeye
Seven yok, dünya aşksız, dünya hissiz...

Gün oldu, "bir ekmek" oldu hülya
Bazen de "bir damla su" oldu rüya
Buna da şahit oldu ya bu dünya
Sözüm yok, dilim suskun, elim halsiz...

İSMAİL ASLAN

https://www.youtube.com/watch?v=vBDM_3eXkrc