Ebu Bekir Sıddık (R.A.), bir gün Resûlullah’a (S.A.V.) sıkıntılı bir hâlde gelir ve şöyle der:
“Ey Allah’ın Resûlü… Eşimin dırdırından ve vesvesesinden çok bunaldım. Ne yapacağımı şaşırdım…”
Düşünün… Ebu Bekir gibi güçlü bir şahsiyet bile eş ilişkilerinde yorulabiliyor. İnsan bazen en çok sevdiğine karşı tükenebiliyor. İşte tam da bu yüzden evlilik; sadece sevgi değil, aynı zamanda anlayış, sabır ve emek meselesidir.
Peygamber Efendimiz (S.A.V.), dostunun omzuna dokunarak şöyle buyurur:
“Sabret ey Ebu Bekir… Allah sabredenleri sever.”
Her birlikteliğin temelinde karşılıklı kabul vardır. Sevgi; sadece “beni olduğum gibi kabul et” demek değildir. İnsan sevdiği için değişmeye, güzelleşmeye, özen göstermeye de gönüllü olmalıdır.
Ne yazık ki günümüzde evlilik çoğu zaman sadece toplumsal bir zorunluluk gibi yaşanıyor. Aynı evin içinde iki yabancıya dönüşen insanlar var artık. Sevgi konuşulmuyor, emek görülmüyor, beklentiler duyulmuyor…
Bir adam tanıdım…
Eşine her fırsatta çiçek alan, onu dünyanın en güzel kadını gibi hissettirmeye çalışan bir adam… Yorgun geldiğinde bile eşinin yükünü hafifletmeye çalışan… Çocuklarına şefkatle yaklaşan… Yıllarca sevgisini eksiltmeden yaşayan bir adam…
Ama bir gün şöyle dedi:
“Ben yoruldum… Hep mutlu etmeye çalıştım. Ama insanın mutlu edilmeye de ihtiyacı varmış…”
İşte bazen bir evliliği bitiren şey büyük kavgalar değildir. Görülmemek, anlaşılmamak, hissedilmemektir…
Çünkü sevgi; sadece fedakârlık yapmak değil, yapılan fedakârlığın hissedilmesidir de…
Evlilikte kadın da erkek de sadece görev insanına dönüşmemelidir. Eşler birbirine alışırken birbirini ihmal etmemelidir. Çünkü ihmal edilen her duygu, zamanla sessizce uzaklaşır.
Bazı insanlar gitmez… Ama kalbi çoktan gitmiştir.
İşte en acısı da budur…
Elbette her ilişkinin içinde kırgınlık olur. Ancak sevgi hâlâ varsa, insan biraz gururundan, biraz inadından vazgeçebilmelidir.
Çünkü evlilik bir hukuk meselesidir… Ve hukukta her meselenin iki tarafı vardır.
Taraflardan biri sürekli kendini haklı görüyorsa, diğerini anlamaya çalışmıyorsa; orada sevgi zamanla yara alır.
Bazen yolları güzellikle ayırmak da bir erdemdir. Bazen kalabilmek kadar, kırmadan gidebilmek de insanlıktır.
Ama ne yaşanırsa yaşansın… Ateş düştüğü yerde yanar.
Ve hiçbir söz, yaşayanın içindeki yangını tam anlatamaz…
AİLE DANIŞMANI
SELDA İYİEKMEKÇİ ERDOĞAN