eskiden olsa, bazı kelimeleri daha rahat söyleyebilirdim
senin için bir ’ş’ de fazla artık
Afrika masallarına inanabilirsin,
do ile re arasına sığdırdıkları yalanları olan batıdan
yalnız ahlâkı es geçmek istemiyorum,
mercimek çorbasını
ekmeği
semaverinde çayı
gülüşünü

yalnızlıkla büyür her insan
buna dahil yaşlılar, bir sormalı, erkenden göçenler şanslıdır biraz
acı bıraktığı bir kenara
otuzunda kadınların cennete gitmek isteyeceği bakışları vardır
o tuza daha çok var, tekrar yanaklarını yakmaya
şirret bir sızıyla için dağlanırken
ben kaotik çöplerin, soğuk izmaritlerin arasında
göğsümü tırmalayan kedilerin ağzından öperken
seni anıyorum bir hazzın ardı sıra
çok yükseklerden düşüp, kırmaktır bu biraz
hayalinde tutabildiğin dünya eteklerinden öylece dökülür de
-sen inanabilirdin bana

sormuyorlar zaten ellerimin derdini
çok uzak gibiyim de kendime
sesimin zayıfladığı yer de hayaller başlıyorsa
bir o kadar hüzzam, karanlık adamı ediyor cüzzam
çıplakken daha doğru söylüyor kalbin
kaç kere çarptığını bilmeden,
göğsünün arasındaki o derin izdir seni gerçekten koparan

çekip gidemiyorum da
ellerim diyorum, saçları uzuyor rüyalarımın
kıvırcık bir huydur, gelip geçenlere baktığımı bilmesinler
ince bir gurur yapıp,
tekrar kalkıyorum

açık, daha açık, daha ne kadar açık olabilirdi içtiğimiz zehir
zeytin suyuna ellerini banıp öpsem
ellerimi görmediğin yerden sıryüzüme çıkarırdım
boynundaki sonu

betonlardan kurtulamıyor hiçbir şehir
ağaçlarıma iyi bakan çocukları çıkarıp mahalleden
izbe bir resme ortak etmişler eskiyi
yalandan da olsa ağlıyorsam
iyi ki yoksunlar başlıyor teselli etmeye beni

buradan da çıkamıyorum
’ş’ den başkasına izin vermiyorlar
nefes nefese oksijeni arayan karbon yasasında
liyakat makinesinin son çıktısına muhbirler yaklaşıyor

saat beş olunca bir gün ben de öleceğim
ve ’eskiden biri vardı’ diye başlayacak bazı acıların