ölüleri yatağından uyandıran rüzgar
sizi güneşli bahçelerin gündüzünden alıkoyduk
kalp kalbe değerken hissedilmiş
sevgi yüklü labirentler

serpilip doluştuk boşluğa
en mutlu beyaz yazın sıcaklığı
en çılgını ile öpüştük dağların
dalların ve aramızı süsleyen duygunun şefkati
saf bir yalnızlıktı kar tanem

korku aşarak korku göğünü buldu
her sarmaşığın kök dibinde esinti
tenle tutuşurken aşka kesildi
büyüdü ellerimin dans dudağı dudaklarında

artık sonu gelmez bir şarkıyla yalvarıyorduk tanrıya
bitmek bilmez heyecanların soluklandığı ara
ay ile gülümsemeyi doğurdu kadın
ellerin ellerimle tutuştu
taklalar atıyordu beyaz güvercinler karanlığa

kanatarak uçurumun sonuna geldik
sen gülümsedin
ben gülümsedim
gülümsedik bu sonsuz ayrılığa
çanlar karmaşadan artan dipsiz kuyu
çınladı sesin
küçük bir oyunmuş gibi sarılmak istedim
nefesinden sızan rüyaya.