aldığımız bütün nefesleri koyduk bir bir ortaya
hastalıkları bi kenara
esenlikleri başka
koyduk alnımıza beş parmağımızı birleştirip
görünmesn diye yandığımız

herkesin babası ölebiliyordu aslında
sokak yüzüne bakası gelinemiyo biliniyordu
ihmal edile biliniyordu aralıksız çaldığımız kapılar
özenle unutula biliniyordu gün ayracında
ezberlemek üzre verdiğimiz sözler

çiçekleri ben sularım
kitap tozlarını ben alabilirim
boyu boyuma huyu huyuma dizebilirim başlıklarını
uzun bi sessizliği bozabilirim
kehribar sesimle tutabilirim çetelesini boşluğun
not düşebilirim kırlangıçların kuyruklarını
en alta
yazabilirim kayıyordu bulutlar arasında

upuzun bi sesliliğin arkasından yenile bilirim
aklımın ermediği adımlarıma
bu aralık nereye gider
nerde eklenir kimbilir hangi kuytuda
sızdığını bildiğimiz ışık ayıpta karanlıkta yoluma

yoğruldum artık sarnıca daldırıp daldırıp kevgiri
durmadan durmadan gök toplamaktan
cemi kuşları yusuf bırakmaktan kör kuyulara