Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
günbatımına rüzgar ayı göğe taşıdığında güneşin terleyip yağmur olup aktığı sokaklarda paletler gördüm ulu bir dağın tahtadan sırtında büyüdü karanlık küçük bir delikti yalnızca inciticiydi ayrıca kimse görmediği zaman dün yalnız, yeniden, cisim kaydıma dönüştü cehennem sicil kaydına sürünüp geçen döşü aynı şey değildi, hayır olamazdı bir takım bağırmalar da duyuldu ’yürü, çok uzattın uyanık kalıp, rüzgarla söyleştiğin’
anlatamam ilk olarak neler olduğunu köşesi kasvetli ellerinden çekip işim sevincim uğruna sakin ol dedi ağırdan biri mevcut bir sandalyenin boyalı demirlerine ışık kaymanın denendiği aydınlıktı şarkılarından attılar beni masumiyetin zaten hiç masum olmamıştı ağzında hayat reçeli
bana kaşıklarla umutsuzluğunu verip gittiğinden beri söndürdüğüm kalbin su topladığına inandırdılar beni sıcak iyi gelir dediler, sıcak, oysa oturmasını istedim adaletin, sonra konuşmaya başladım insanın bir gözü hep umut beslemektir, ikide bir dur titrediğine de beter sesli kurşunlar sapladı. ben onlara hepimizin aynı olduğunu bağırdığım günden beri de dişleriyle eskiçağların savaşlarını çıkaran ağırcezalı kaldırım taşları tutuverdiler görüyorum kabloya eğilmiş karganın gururlu başını okuyoruz, anasının anasının anasını
sen de dikkat et günler gelecek, geldiği zaman artık başka şiirler püsküreceğiz ek presslerin işsizliğe eğildiği günden geleceğiz
çocukluğunuz ne çok yüzsüzlüğünüzle özlem duyuyorsunuz mukadder ihtiyaç hürlüğün gözlerini deşin
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
'forfeit' şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
'forfeit' şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.