Tükenmeyen umutla, beklentimiz boş değil,
Yıkılıp viran olmaz, Hakkın rahmet yapısı.
Verdiğine çok şükür, inkâr etmek hoş değil,
Çaresize tek çare, onun kerem kapısı.

Kulluk imtihanında, belki biraz yoruyor,
“Rabbiniz değimliyim?” diye her an soruyor,
Şirk koşup isyan etsek, yine bizi koruyor,
Hikmetlerle bezenmiş, onun hikmet çatısı.

Kendini bildirmeye, varlık yokluk bahane,
Adaleti kusursuz, hükümleri şahane,
Huzurundan kovmadan “kulum” diyor daha ne?
Şifanın ta kendisi, acısının katısı.

Beni ana rahmine bir nutfe ile eken,
Batından zahir edip, varlık verdi yok iken,
Kesretlerde yaşarken, kendi Zat’ına çeken,
Ebedi aşk zinciri, boynumdaki takısı.

Üzerken sevindirir, mahzun mahcup bırakmaz,
Uzağı yakın eder, zaman mekân aratmaz,
Sevdalı gönülleri, nurlandırır karartmaz,
Bekasında dost eder, fenadaki nakısı.

Bir ana sığdırırken asrı, yılı haftayı,
Mana sırrıyla süsler, sözdeki her safhayı,
Halil’e Habib’im der, yapıştırır yaftayı,
Her derde deva olur, o ilahi yakısı.

Ariflerin tarağı, yar zülfünü tararsa,
Elbette bulacaktır, bilen onu arasa,
Hiçbir boşluk koymadan, beni yön yön sararsa,
Yaralıya bir olur onun doğu batısı.

17.09.2015…Mustafa Yaralı