mavi gözlü bir veda bıraktım kapının eşiğine

sisli bir kentin tuzlu soğuğunda üşüyen düşlerimi
iğne oyalı kundaklara sardım ben
parmak uçlarımdan döküldü canım
yabancı bir mezarın tanıdık toprağına

duydun mu?


ayrı gayrı bir aşktan artakalan yeminleri toplayıp
saçlarıma taktım gül niyetine
her gece yarısı o bilindik sokakta sabahladı çocukluğum

sen anneni sevdin bende
ben
anneme küstüm

düşlerim bana küstü...

yolsuz yordamsız bıraktım zavallı aklımı
kırk kapılı soğuk bir tımarhanenin arka bahçesine bakarken yüzüm
üşüdü pazartesiler
hiç kimse bilmedi
intihar içimdeydi
içim sen
sen hiçkimse

bilemediler...

göğsümde ölen kırlangıçları gömdüm bir bir
yüreğimin yamaçlarına
fiyakalı ihanetlerinin alnından öptüm
adsız bıraktım yazılmış bütün şiirleri
yazılmamışları yetim

sonra
yağmurun saçlarına tutunup terkettim beni
sonra seni

ve şimdi bizi...

uyan hadi
zaman
veda ertesi!