kırların göğsünde uyuyorduk
git gide yavaşladı kalbimiz söndü
geçmişin ötesinden gelen iyi gölgeler
iyilik ve varlık anlatıcısının küçük sesinde
karanlığa kapılıp yol değiştiriyordu

patikadan geçişimi tekrarlayın
şakacı dallar ve yapraklar soğuturken günü
alınganlığımı bağışlayın lütfen
özleyecektim
güneşi suyu ve sevdiklerimi

bizi his ipiyle tutan ölüler
yüzlerini genişleterek göz yaşlarımızı sildiler
bir tutam bulut gök ağrısı oldu
göğsünü şişiren yokuşa dilek

kanatlarıyla birbirine gülümseyen
bahar tadında sevinçlerimiz vardı
ve manevraları içimize kaçan an sığınaklarımız

korunaklı zamansızlıkla yoğunlaşan
yanılgılar kuşunun renkleriyle büyüyen yarın
denizlere çağrılan
aşk nehrinin kanıyla küçülüyordu

ki hala lakayt
ayaklarını sallıyor anı
yıldız sayarak geçen günlerden
yalvaranlara
yeni dilekler bağışlıyor tanrı.