...sonra

o sözlerin az sonrasında
koca cehennem oturttular sanki boğazıma
kâlbime düğüm
ayaklarıma pranga
ne ağırdır susmanın verdiği sancı
dağa taşa vursan kendini nâfile
anlaşılmıyorsa âhval
hâl hep duman
gözler hep uzaklı

böyle olmamalıydı
kendi canında ecel besleyipte
azrail’e emrivâki yapıp hadi gel! dememeli
Tanrıya ayıp etmemeliydi insan
nefsinin kirli ellerinde.


bakmasınlar öyle mânasız anne
kayıp gitti gelecek ellerimizden kum gibi
takvimler yorgun artık
çaylar demsiz
şiirler de kafiye eksik
zaman vakitsiz durdu diyorum
anlamlar niteliksiz...


sormasınlar sebebini hayıflanmalarımın
sesli düşünüp
üz’günlüğümü okuyorum kırlangıçlara
hastadan ziyade yastayım
kor kuyulara emanet gözlerim
anlat hepsine
bir de onlar
nârıma hâr olmasınlar anne...

...

âh onlar
ölümü unutanlar!
yaşasın hayatı, hayat onları yaşasın
biz ölümle mutluyuz
umutluyuz toprak şarkılarımızda
ki karşılaşacağız birgün
ve biz
bekliyor olacağız onları cehennetin kapısında...