Günün ilk ışığı Nil. evren makyajsız güzel
yokuşuna kurban, geveze hasretlerden arda kalan ışığında
gölge saçak kömür, aylardan nisan
çeşmeyi açıp buğulanır gözleri insanın
özgürlüğün kenarında burçlarda bir mercan
kuşlar gibi doludizgin iniverir rüzgar yeryüzüne

karagün dostu soba
telli duvaklı gelin şiirleri sormayın kim harcadı
teneffüsü olmayan hayatın,
pervanelerinde sevişen ışık raksı
kurnalarda sağır eder gelinleri
can verir Ali sofrasında ahali
sır verir deli veren köylüler
herhangi bir ev zindan
kanlı mektuplarda tufan
bir tutam öykü,
dışarıya nem sızar bu duvarlardan
köyün göğsünde taşınmaz zülfü ceylan
tekerlek icadından beri acı daha mekanik

takribi birkaç güne çalar kapıyı sargı bezli bir yağmur
küçük çocuklar bilir tadını mayısın
adres, yemin ederek anlatıyor kargalar
rum bir tacirin yüzüğü kadar değerli kavga
hangi tezgahta elmas bulmuştur bir balıkçı
deniz hu hu, ahududu dudaklarıyla bir kadın geçiyor
şaşının son takviminde cemre tatlı bir bebek
buradan tren hiç geçmiyor

gece zenci bir gecelik minik bir nakavt ölüme
kekeme olmak,
on sekizinden önce ölüverir çiçekler bazı evlerde
şiirleri de vuku
gündüz söndürür her ayı
mısraları kesmez iki hece
çamur, inandığın tanrının en büyük mucizesi
doğmuşken ağlamaya insan bir şey söylemeli
olmuyor, sarmıyor, sıra sıra gemiler
ağaçlar hışırdıyor, haber getirmiyor

tükürüp, son yakamozların kırıldığı ten beyaz
bir yusufçuk kalbinde yapraklar sararmaktan bıkkın
şehrin en lirik aynalarında usturupsuz bacaklardan kan akıyor

su ölüyor, süt bitiyor
göğsü kaşınan ana
canını veriyor

suçu günahı yanmak bir çöp tenekesinde
kedilerin sevmeyeceği etin adı yürek
bir karanfil sevdasına denizi çalıyor hırsızlar
güzel okunan ezanlar şahit buna
sevmek bir avuç tuz
basmak kalbin ortasına

taştır bir zaman sonra olur en sadık dost
barut kokan saçlarında mir ze ıt
gece ağır bir yenilgi adres sormadan
ne garip