sadece kuşların kanat çırpabildiği göğün altında
gelincik dağlarda sevdiğim en güzel çiçek
ve sen tanıdığım en zarif gerçek
aşık kalpler nasıl ölmezse,
aşıklar uyumaz da..

o nefes ki ürperişinde gelincik titrer
menekşe kıdemine yılları etiketler

duygu telleri arasında rüzgarın yumuşak ve keyifli sesi
dağları yerinden oynatır gülmenin güç ötesi
sisimsi bir güneş çerçevesinde eriyip yok olan ışıklar
şişinen evcimen parıltıya döner halesi

yarenin aşkı edebimdir gönlümde pişer
her kutlu sabaha taç olur ülker.

menekşeli sevgi gönülden eksilmezse
“dua engel tanımaz” ruh cereyanı kesilmezse

“Yak ede/i/m pişir beni,
Aşkın derdine düşür beni,
Sevgi olunca işin ucunda,
İnciler dizilir dünyanın küpeştesinde..”

tenimi okşayan binlerce his
çiçekler, tütsü ve bahar.. bitmeyen bahis
aşkı öğrenmek hayatı fark etmektir
aşkı yaşamak sevgisel dürümde şekillenmektir.

Sait Edip Akdağ, 04 01 15