Bir şiirde
anne varsa duygusu derindir.
O ses!..
Yani 'anne' insanın içini titretmeye yeterlidir ki, zaten sen onun içinden bir parçasındır.
Kyre,
şiirinde duygusu olan bir şairidir..
Bakın listesine, okuyun şiirlerini hemen fark edersiniz.
Ancak. Bu şiiri çok daha derin.. Alışık olduğumuz tarzının çok dışında duygulara daha derinden dalmış...
Psiko- sosyo bir git/gel çizmiş ki bu şiirde Kyrie;
Bu olağanüstü bir yetenek ve ustalık gerektirir...
Her şairin yapabileceği bir iş değildir.

Hem hissedeceksin, hem hissettiklerini hissetmekten kaçacak hem de hissettiklerini hissettireceksin...
..Ve bunu kısacık bir şiirde vereceksin.
Kolay mı sizce?..
İşte bu durum hasbıhaldir.. Hem de en koyusundan.
Hasmınla değil halinle söyleşmek!..
Yürek ister..


"....

yeşilleştim
evcilleştim
gülleştim
bozkırlarımda doludizgin
aşk koşturuyor hay/at!

..."
Seslerdeki sıradanlığa tutunmuş , ne içten bir kanamadır bu?

Hey hat!...
Ey hayat.. ya da Kyre gibi seslendirelim
'..hay/at..'

Hayat işte!..

Bazen en acıları en yakınından canından getirir...
Görür ağlar, yazar kanar, görmez yanarsın!...
Şiirin teknik yanlarına hiç girmiyorum
Çünkü anlam katmanları yeterince zaten boğuyor adamı...
Lütfen anlayarak okuyun bu şiiri n’ olur?
Yüreğine sağlık Kyrie’e..
En derinden kanattın gerçeklerimizi. Gecemizi..
İçim gibi…
Bu kadar acı bir şiir böylesi bir yudumda içilir mi?
İçtim!..
Dillendiremediğimiz ama içimizde taşıdığımız gerçeklerin şiiri olmuş..
O içimiz ki zaten kan çanağı.. Şimdi bir de sen kaleminle çizdin!..
Biz şiir yoksunlarına da günah değil mi?