ben de artık o romanın bir kahramanı
bir tutunamayanım
zira ipsiz salıncak haftanın o tek günü kurulur
halk ağzında sen de bilirsin
salı sallanır derler
yer...
ayaklarının, ayaklarımın altında titrer neden
salıya salıncak diyenlere sor
ben gülüşünden ötesini bilmem


gülüşün ağır. gülüşün hafif. gülüşün her dem
sağır...
sağır salılar salıncağı bu ipsiz
işsizim evet epeydir yazmıyorum
geziyor tozuyor tozla dolduruyor genzimi
benzim parlıyormuş halk ağzını bilirsin
aşk adamın gözlerini parlatır derler
fer...
avuçlarının, avuçlarımın içi nem neden
aslıya uslu diyenlere sor
ben ölüşümden ötesini bilmem


adımların hafifmiş öyle söyledi şair
adımlarına ölüm yakıştırdı sen yürüdükçe
ben öldüm diye mi toprak dedi deniz dedi
demediğini bırakmadı yakamı hiç bırakmadı
bırakacak ip yoktu ki salı sallanıyordu zaten
şer...
topuklarının, topuklarımın altı kum neden
kereme verem diyenlere sor
ben soluğundan ötesini bilmem


gözlerin uzak. gözlerin yakın. gözlerin muamma
mamafih zorun. salının. salıncağın kızıyım
tutunamayanım. ki inatçıyım. dokunmayanım
dokumayanım ipliklerden uzağım.
bit pazarlarında eski kilim. halk ağzını bilirsin
bir bit yeniği bu iş derler
ser...
o başındaki ağrı. o kalbimdeki sanrı. Tanrım
neden?
kaderden anlamam kederime sor
ben sabrı öğrenme kurslarındayım. işim ağır.
sana bir şiir yazdım. gülüşün gibi
sağır gözlerini çağır.


halk ağzında. bilirim. salı sallanır.




JD