Buğulu Sis
bu yol güzel
böyle yürüyelim durma ayakların ne diyor ayakların söylesin ağaçlar çalılar otlar bahçede toplanan kalabalığın ötesi sonra senin biriktirdiğin bir şey yüzünden düşen sabah güllerinin kırmızısı kaygılı bahçıvanların süslediği düzlüğe veda etmek zor geliyorsa dönüp arkanı git orada klişe bir pencere ve beklemek gündelik güneş batımları gece yıldızları ve ay oysa orada karanlığa bürünüp korkularınla yüzleşmek var insan eli değmemiş ağaçların arasından tanrının sana dokunmasını beklersin bil ki çaresizlik duaların en güzelidir yarın şehrin bulvarlarında kimsesizlerle selamlaşıp dudak dudağın tadını bilir duvarlar hiç bir şeydir bazen koşmak istersin sokaklar seni saklar ışıkların teskin ettiği buğulu sis bitene dek benimsin o güzel ağzınla kapanıp gidecek yeni yaralar arıyorsun belki ormanların içinde bizi bekleyen kalbimin sesi suya değince ağlayacak arkana bakmadan koş emin ol ki dalların açtığı yaralardan daha büyük olmayacak sevgim. |
yüzünden düşen
sabah güllerinin kırmızısı
güzel kaleme saygılar harika