25
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1297
Okunma
Kırık kemanın sesiyle
Teldeki kuşları yazdım,
Harflere…
Yenilmiş adamın bakışında,
Özgürlüğü kaçarken gördüm.
(bu şehir acılarla, yabancıydı)
—her evde ayrılığa tapılırdı-
Yirmi altıncı sahne oyunu bu
Hayata oynanan tek hecelik,
Körebe…
Oturup her dinlediğimde,
Yaralarımı yalnızlıkla örterdim.
(bir günlük kendime kalmalarımla)
—buralarda yalancı çiçekler açardı-
Kalemim son kez düştüğünde elimden,
Yüreğime bir acı sığındı, meğersem:
Hayattaki en güzel “merhaba”
Aşkla süslenmiş, tuluat oyuncusuna aitmiş…
—şimdi usulca ölmek çok kolay-
…ilk kez öldüm, bu oyunda.
Emre onbey
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.