18
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1261
Okunma
İnsan olduğumdan beri,
Her şeye alışır oldum…
(en çokta kaybetmelere)
Çoğu kez tuzaklı yollara girerdim.
Çıkışımda hiçbir şeyim kalmazdı. (genellikle)
“Sorma!” ben seçmedim insan olmayı,
Bu yüzden isyanım var biraz…
Bazen elini tutardım, keşkelerin
Üzülürdüm. Bazen hiç aldırmamış gibi,
Hayatın her oyununa kanardım.
Sonuçta nede olsa insan değil miydim?
Gelecek günlerimi şimdiden tahmin edebiliyorum.
Her kış kar yağacak/ ve ben
Pencere önünde, mum ışığının aydınlığında;
Şiirler yazacağım insan yüreğimle…
Haydi, gel unutalım insanlığımızı da,
Ve bir kuşkanadında düşelim toprağa…
(sessizce ölelim…)
Emre onbey
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.