Haftalardır ellerimde ufalanıyordu bu aşk
Ve kıymıkları batıyordu ayrılığın…
Üstelik içimdeki herifte küsmüş bana
Oysa daha kendime bile söyleyemedim
“yokluğunun adıma ekleneceğini…”
Ve çok sevdiğim dostlarım
Dilimin gölgene takıldığını bilmedikleri için
Sessizce konuşuyorum diye
Deliler sokağına ismimi vereceklermiş…
Ne tuhaf sensizlik değil mi?

Ruhuna yaslanma zamanlarından
Çok uzakta bir yerde kavruluyorum…
Ve kaldırımlarda kalan kokuna tutunarak
Ansızın şamarlar yiyorum sokak lambalarından…
Şimdi her taraf karanlık
Ve ben çocukken gezdiğim mezarlıklarda bile
Bu kadar korkmamıştım yaşamaktan…
Ne kadar tuhaf sensizlik, bir mıhtan daha derin acısı

Günler, geceler ellerimde ufalanıyor
Ve bu ayrılığın kıymıkları canımı çok yakıyor
Şimdi yani ben sensiz mi bekleyeceğim ölümü?

Emre onbey (sizden biri/belki sen)