Vardır herkesin bir arabası
Merak etme binersin sende bir gün
Lakin bindiğini belki göremeyebilirsin
Ama tüm sevdiklerin görürler…
Hatırla sevdiklerini arabalarına
Nasıl da gözyaşlarınla bindirdiğini…
Nasıl da giderken ardından su döktüğünü
Ki susuz gitmez o araba
Korkma, paran olsa da olmasa da
Sıranı bekle yeter ki/ bineceksin sende…

Hem sana ait olanlar da seninle gelecekler
Gelmeliler, öyledir bu hayatın veraseti
Ama sen/ bir seni götüreceksin ki
Artık yolda kalır mısın, kalmaz mısın?
(bilinmez...)

b.i.t.t.i.

(neden bu şiir yarım yamalak kaldı diye sorarsan eğer. Bana bu hayatta tam olan bir şeyi söyleyin, söz size tamamlayacağım bu şiiri… bir de çok tanımasam da eserlerimi okuyan sizleri, bilin ki harflerden gözlerinize, gözlerinizden yüreğinize girmeyi ve orada daima kalmayı nasıl da hayal ediyorum.)

EMRE ONBEY (sizden biri)