görülmez yazıyla yazıyor
sonu gelecek olan hepimize ait
tasvir istiyor sonsuzluk adına
neşe içinde bağışlıyorum yok oluşumu

bu çağın küçük çocuğu başını aşan telaşla kıvranıyor
yarını olmayan ağzına inanan derin intiba
sorabilir mi acaba
nasıl geçtiğimizi gölgelerden

derlerse siz yaşadınız ve bitti
o çok uzun sandığınız öyküleriniz
şimdi sizin olmayan rüyalı yol
istiyorsunuz ki yeniden başlasın hayat

değişmiyor tadı nadide şebnem
ilk göz ağrısı gibi yankılı duaları
geçmeyen sanrıya dönüşüyor
içi beyaz ağlayan sardunyalar var

tevekkül boyun eğmek oluyor tanrı katında şahlanan ata
götürün uzaklaştırın beni bahtımdan
ki kısalan zaman bana ait değil
sen bilirsin göğünden düşen yaprağın acısını
sızlayan ağaç değil

toplanıyoruz çok insan havuzuna
her ses kendi yoluna akrep
tutulu bir ayla savaşıyor
yok olup gidecekse eğer sevgiler
uzamasa da olur dalımız.