kalp sevmez gecikmeleri
tahammül edemez
inanamazsın kalbinin seviyor olmasına
delik deşik bir şeydi
oysa su geçirmeliydi
tuhaf bir sıcaklıktı
burun kırmızı
bir annesi yoktu uygunluğun
tahta kulübe prensi

birini ısırdıktan sonra diğer elmaların suçsuz kalabilmesi mümkün değildi

anlayışlı olabilirdiniz
gördüğünüz gibi şey...
öfkeli
umudun tarlasında kravatsız bir korkuluk gibi
merak ediyordum
kimi çok uzaklardan bakıyordu
koş diyordu, koş bir de sen bak
kalbe yetişmeli

vurulduk
duvarın önünde
tekrar çiçekler vardı efkarlı
geçiyorlardı, kurtuluştan bahsediyorlardı
ellerinde güvercin ıslığı, ayakları çıplak çocuklar
güneş gizliydi saçlarının arasında
kimine göre orası çok uzak
git bak,
bir de sen
kaçırmadan deliliği

anlatabildikten sonra kelimeleri incitmeden saklamayı bilmeli

ağlayabilirlerdi
duvardı bu
nem kapardı
yıkılırdı da
kimine göre bir duvar kadar sert olabilir insan kalbi
zamanı gelince, uzanınca yatağına
yumuşacık sarabilir gökyüzünü
bulutları boşaltabilir tüm temel bilimlere inanıp
rahatlarken,
kaynaşırken,
su kaynarken,
söylenirken tek dilimlik kelime özüyle
bir müzik sarıp ekmeğe
kederi dökmeden yeryüzüne
ağlayabiliriz

kalp sevmez gecikmeleri
kandır,
bir anlıktır
kuştur,
kuşuzdur artık
uçup gitmişizdir
insanlar fark etmeden

bir de sen bak
şehir çoktan yorgan döşek uyku
ulusun özgür öyküler