her kes gibi benim de façamı çift yanlı çizmiş allah
her iki yanı da çok sevilmiştir
ve fakat pranga yara ve tuzdan mürekkep bir esrar
’sar baba beni başa sar’
yeni ve gönülle görülmüş gül seramonisine dönsün akşam ve sabah

(nereye dönsem
ve hangi çölü topuklasam metruk bir ismail gibi
orda ülkesini yitirmiş bir kız çocuğunun
sarı-esmer gülüşünde yitirdiğim bir parçamla karşılaşıyorum
aklıma atlar dağlar ve ansızın ’ohhhh’ çeken bir gerilla geliyor sebepsiz;
sebepsiz üşüyorum)

zülcenaheyndir babam, ülkeme benzer
parantez içi bir huzur anına;
şizofren bir şairin bir ülkeyi bir şiire gömdüğünde
ruhunun devingen fırtınalarına.
yüzüme benzer babam;
bazı metropol kızlarına acılı bir hikayeyi çağrıştıran yüzüme

zor bir şey mi istedim babam
babam oy!
:(Yüzünün bir yanı açılan, yüzümün bir yanı kapanandır babam :)


dönüş babama da prangayı anımsatır bilirim.
bilirim İbrahim’in herkeslerden büyük olduğunu
çünkü; her şeyden zordur dönüş.
dönüş: prangasını almayana
ya da prangası kendisini kendisinden alamayanadır.
heyt babaaaa!!
acılı bir destanı yankılarken şehirli ve titrek sesim
bir bilsen nasıl yanıyor içim..