yorgunluk hayal kırıklığıydı bir şiirin dörtlüğünde
kendi şairini eksik bırakıyordu düşlerinden.


sarp,girintili dağlardan tırmanıyorum
derin bir vadinin patikalarına doğru
yetişebilsem diyorum,
düşmesem kırılmasam,
incinmesem ve ölmesem diyorum.



ama yine de ihtiyatsız
ve nafile bir çığlık olmaktan
öteye gitmiyor bu bağırtılar
çünkü dizlerim titriyor,
sanki düşecek gibi oluyorum
avuçlarımın ayası ile tutunuyorum
oysa avuçlarımın içi tıpkı fahişe bir kaldırımın
bozulan dünyasına benziyor.



her an basılmışlığın verdiği,
çırılçıplak bir duygunun kifayetsiz acısını yaşıyorum
ve her değerken ki ruh haliyetimden
geriye sadece yüz yıllık bir yorgunluk kalıyor.


öyle ki bu yorgunluk
gözlerimi kaygan bir bulut gibi açıp
kapatıyor gökyüzüne bakarken
mecalsiz bırakıyordu
bütün hayalleri mi ve benliği mi?


mayıs/2014